ကိုယ့္ ခရမ္းျပာေလးသို႕ ……
*****************

ခရမ္းျပာေလးကို ကိုယ္ထား
အျခားတစ္စင္းကို ငွားျပီး
လိုက္ပါစီးနင္းရတုန္းကေပါ့ ……

ဘယ္ညာလြဲေနတဲ႕ အရွိန္မေသမွဳ ရယ္ …
ကေလးသာသာ ခံုအျမင့္တစ္ခုရယ္မွာ

ကိုယ္………

ေပါက္ပစ္ခြဲ ခ်င္ေလာက္ေအာင္
ထို တစ္စင္းကို မုန္း……
ကိုယ့္ေဒါသေတြ
ေနရာ ကြက္က်ား ထစ္ခ်ဳန္း ခဲ႕ ရတယ္……။

စာအုပ္ေတြေႀကာင့္
ေနာက္က်က် ေနခဲ႕ရတဲ႕
ကိုယ့္ ကုသိုလ္ျဖစ္ မနက္ခင္းေတြ မွာ…
ခရမ္းျပာေလး မရွိလို႕ …
အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ …။

ႏံုခ်ာလွတဲ႕ ဟန္ခ်က္မညီထိုတစ္စင္းကို
စိတ္တိုတို နဲ႕ပစ္ခ် …
လမ္းမေပၚ ကေသာကေမ်ာ နဲ႕ေျပး…
"ကယ္ရီ" လို႕ ေအာ္ခဲ႕ရေသးတယ္………။

စိတ္ခ်ဥ္ ခပ္ေပါက္ေပါက္နဲ႕ …
ကိုယ့္ပန္းပြင့္ေလးေတြကို
ကိုယ္ေငါက္ခဲ႕တယ္…။

"အိမ္စာမတြက္တဲ႕သူေတြထ"
ဒီလို ေျပာျပၤး…

ကိုယ္ ……

ဘာကို စိတ္တိုမွန္းမသိပဲ
ႀကိမ္လံုးကို ခပ္ႀကမ္းႀကမ္း ေမႊ႔ရမ္းပစ္ခဲ႕မိ……
ခရမ္းျပာေလး ……မရွိတုန္းကေပါ့…။

ေသခ်ာ ရွင္းေအာင္ မသင္ပဲ
စာေတြေအာ္ေအာ္က်က္ခိုင္းေနတဲ႕
"အီကို " အတန္းကို
ပစ္ခြင္းမတတ္ အသံလႊမ္းေအာင္ေအာ္ရင္း
သခ်ၤာ တြက္ျခင္းမွာေတာင္
ကိုယ္…
စိတ္ေတြ လန္းဆန္း သာယာ မေနခဲ႕ ……။

ဒီလိုနဲ႕
ေနေရာင္ျခည္ လက္ျဖာတဲ႕ေန႕မွာ
အင္ဂ်င္မပါတဲ႕…
ကိုယ့္ ယာဥ္ကေလးေႀကာင့္ ……
ကိုယ္…
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို
ခပ္ညံ႕ညံ႔ ကာရန္ စုတ္စုတ္ေတြ …နဲ႕
ထုတ္လုပ္မိခဲ႕ တယ္ ...။

WHP(ဝတ္မွံဳေလး၏ စာအိမ္ငယ္)